تراکتور در حالی وارد این مسابقه شد که شرایط آماده‌سازی تیم در هفته‌های اخیر به هیچ‌وجه ایده‌آل نبود؛ ۴۰ روز بدون تمرین منسجم، پیوستن دیرهنگام بازیکنان خارجی و ملی‌پوش در استانبول و حجم بالای مسافت طی‌شده بازیکنان، همگی عواملی بودند که پیش از شروع بازی، نشانه‌هایی از دشواری کار بازیکنان بود.همین موضوع باعث شد در دقایق ابتدایی نیمه نخست، تیم تراکتور تحت فشار دفاعی شباب‌الاهلی قرار گیرد؛ فشاری که با پرس سنگین و قطع ریتم بازی تراکتور همراه بود.

با این حال، سرخ‌پوشان ایرانی پس از پشت سر گذاشتن چند دقیقه ابتدایی، آرام‌آرام به ساختار تاکتیکی خود برگشتند و نمایش قابل‌قبولی ارائه کردند. در نیمه اول، تراکتور با استفاده از پاس‌های عمقی، تغییر ریتم در انتقال توپ و شوت‌های از راه دور، چند موقعیت قابل توجه خلق کرد.

اما نیمه دوم چرخشی کامل در جریان مسابقه ایجاد کرد. فشار هجومی شباب‌الاهلی به‌طور محسوسی افزایش یافت و تراکتور که در این نیمه کمتر توانست مالکیت و کنترل میانه زمین را حفظ کند، بیشتر در ساختار دفاعی خود عقب نشست. نتیجه این فشار، صحنه کلیدی دقیقه ۵۲ بود؛ جایی که یک پاس سریع پشت خط دفاع تراکتور، سردار آزمون را در موقعیتی خطرناک قرار داد. برخورد بیرانوند با آزمون خارج از محوطه جریمه از سوی داور ژاپنی به‌عنوان جلوگیری از موقعیت آشکار گل تشخیص داده شد و حتی با وجود بازبینی VAR، تصمیم اخراج تغییر نکرد؛ تصمیمی که عملاً روند مسابقه را از حالت تعادل خارج کرد.

دیدار میان دو تیم با وجود برتری محسوس تیم شباب الاهلی در مالکیت توپ (۶۱٪ در برابر ۳۹٪)، چهره‌ای دوگانه و پیچیده داشت. اگرچه تیم صاحب مالکیت بالاتر، در جریان بازی توپ را بیشتر در اختیار داشت، اما تیم تراکتور با اتکا به بازی مستقیم‌تر و استفاده بهینه از موقعیت‌ها، شانس گل‌زنی مؤثرتری ایجاد کرد.

نکته قابل توجه بعدی، تفاوت در کیفیت موقعیت‌ها است. تراکتوری ها با وجود تعداد کمتر شوت‌ها (۱۰ در برابر ۱۸)، شانس گل‌زنی بالاتری ثبت کرده که این موضوع نشان می‌دهد که برنامه هجومی این تیم مبتنی بر نفوذهای عمقی و خلق موقعیت‌های باکیفیت‌تر بوده است، در حالی‌که اماراتی ها بیشتر به شوت‌های کم‌خطر یا از خارج محوطه متوسل شده بودند.

در شاخص شوت در چارچوب نیز تیم شباب با ۱۰ ضربه، برتری نسبی دارد اما آمار شوت‌های بلوکه‌شده و دفاع در آخرین لحظه از سوی تراکتور نشان می‌دهد ساختار دفاعی این تیم بسیار منسجم و واکنش‌گرا عمل کرده است. به‌ویژه آنکه شاگردان ربیعی تعداد بیشتری نبرد دفاعی و تکل موفق داشته‌اند و با انسداد خطوط پاس، اجازه ایجاد موقعیت کاملاً شفاف را از حریف گرفته‌اند.

در بخش دوئل‌ها و نبردهای هوایی تراکتور عملکرد بهتری داشته و با ۱۳ ضربه آزاد و ۷ تکل موفق، بازی را به سمت درگیری‌های فیزیکی سوق داده است. این الگو نشان‌دهنده استراتژی مشخص برای شکستن ریتم و سرعت پاس‌های حریف است.

اگر بخواهیم جمع بندی مناسبی از این مسابقه داشته باشیم باید بگوییم:

• تراکتور:
  با وجود مالکیت کمتر، هوشمندانه‌تر عمل کرد و با دفاع منسجم، بازی فیزیکی و استفاده از انتقال سریع، موقعیت‌های خطرناک‌تری ساخت. شانس گل‌زنی بالاتر و تعداد دوئل‌های موفق نشان می‌دهد ساختار تاکتیکی این تیم کارآمدتر بوده است.
• شباب الاهلی:
  مالکیت و کنترل بازی را در اختیار داشت، اما بازدهی هجومی پایین‌تری نشان داد و در ایجاد موقعیت‌های باکیفیت ناکام ماند. بازی این تیم بیشتر مبتنی بر گردش توپ و شوت‌های کم‌اثر بود.

اما در مورد تیم تراکتور موارد زیر نیز مطرح است:

• نیمه اول تراکتور به‌واسطه نظم تاکتیکی، انتقال‌های سریع و خلق موقعیت‌های باکیفیت‌تر، عملکردی امیدوارکننده داشت.
• اخراج بیرانوند نقطه چرخش مسابقه بود و فشار هجومی شباب‌الاهلی را به‌طور کامل بر بازی مسلط کرد.
• تراکتور با وجود دوندگی زیاد و تلاش در بازی، پس از اخراج و سپس گل اول، نتوانست ساختار دفاعی و ذهنی خود را بازسازی کند.
• اشتباهات فردی در لحظات پایانی و کاهش توان بدنی در کنار تصمیمات بحث‌برانگیز داوری، مسیر بازی را به‌طور کامل تغییر داد و به شکست سنگین تیم ایرانی انجامید.