برزیل:

• جادوگران با پاشنه‌ی خالی

برزیل همیشه با یه چهره دوگانه وارد زمین میشه. از یه طرف،با اون تکنیک‌های خیالی و خلاقیت بی‌نظیر، می‌تونن هر دفاعی رو مثل کاغذ پاره کنن. وقتی حالشون خوبه، هیچ‌کس حریفشون نیست. اما نکته ضعف کجاست؟ خط دفاعی نوسان‌دار. برزیلی‌ها گاهی اونقدر جلومیدون میرن که پشت‌سرشون خالی میشه. اگر حریف زود گل بزنه، ممکنه غرور کاذب جای خودش رو به هرج‌ومرج بده.

مراکش:

• دیوار آهنین آفریقا

«شیرهای اطلس» بعد از درخشش در قطر، حالا یه تیم کاملاً بلوغ‌یافته‌اند. نقطه قوت اصلی‌شون نظم تیمی و ضدحملات کشنده هست. اون‌ها مثل یه ماشین دقیق کار می‌کنن و روحیه جنگندگی‌شون باعث میشه حتی وقتی عقب هستن، تسلیم نشن. اما چالش بزرگشون؟ وابستگی به ستاره‌ها. اگر بازیکنان کلیدی مثل یوسف النصیری یا حکیم زیچ در فرم نباشن، کل سیستم ممکنه لنگ بزنه.

اسکاتلند:

• قلب‌های شجاع، پاهای سنگین

اسکاتلندی‌ها همیشه با یه غرور خاص بازی می‌کنن. فیزیک بدنی عالی و روحیه تیمی بالا نقطه قوت اون‌هاست. اون‌ها از هر توپ سرکوب‌شده‌ای استفاده می‌کنن و هیچ‌وقت سرشون رو پایین نمی‌ندازن. اما مشکل کجاست؟ کمبود خلاقیت در خط حمله. اسکاتلند گاهی در برابر تیم‌های تکنیکی‌تر، کم میاره و گلزنی براشون تبدیل به یه کابوس میشه.

هائیتی:

• طوفان کارائیب

هائیتی تیمی هست که نباید دست‌کم گرفته بشه. سرعت و انرژی جوانان خون تو رگ‌هایشونه. اون‌ها هیچ ترسی از حریف بزرگ‌تر ندارن و می‌تونن با یک ضدحمله سریع، معجزه کنن. اما واقعیت تلخ اینه که کمبود تجربه در سطح جهانی و ناپایداری در دفاع، بازی با تیم‌های تراز اول رو براشون بسیار سخت می‌کنه.

به نظرتون کدوم تیم می‌تونه از این گروه بیرون بیاد؟

برزیل با تجربه‌، مراکش با نظم‌،هائیتی طوفانی یا شاید اسکاتلند با جسارت‌؟